Translate

Wikipedia

Αποτελέσματα αναζήτησης

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Νόβισαντ (περαστικοί από την πόλη)


Φτάσαμε αργά το βράδυ στο Νόβισαντ (Novi Sad), ταλαιπωρημένοι και κατάκοποι, μετά από καθυστέρηση πέντε ωρών (ατελείωτες) στα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβίας. Συναντήσαμε ουρές τουλάχιστον 5-6 χιλιομέτρων εκεί, κυρίως λόγω των Τούρκων που από τα μέσα Ιουλίου και τον Αύγουστο κατεβαίνουν μαζικά από τις Ευρωπαϊκές χώρες όπου δουλεύουν και ζουν στην πατρίδα τους. Οι Τούρκοι κατεβαίνουν μαζικά, αλλά οι υπάλληλοι που "ελέγχουν" τη διέλευση των καραβανιών (κι εμείς μέσα σ' αυτά) κυριολεκτικά κωλυσιεργούν. Κατάχρηση εξουσίας αλλά δε μπορείς να πεις κουβέντα, γιατί θα ταλαιπωρηθείς πολύ περισσότερο. Επιπλέον λυπηρό, ότι αυτοί (οι Τούρκοι κυρίως) που αναγκαστικά σέβονται τους κανόνες εκεί που δουλεύουν, μόλις ξεφύγουν από τον έλεγχο αυτό, γίνονται άλλοι άνθρωποι. Ένας απέραντος βρωμερός σκουπιδότοπος οι ουρές αυτές! Αν σκέφτεστε να ταξιδέψετε οδικώς προς τα βόρεια, αποφύγετε αυτή την περίοδο. Θα ταλαιπωρηθείτε πάρα πολύ.

Μπαίνοντας στη Σερβία και ειδικότερα στην επαρχία της Βοϊβοντίνα αρχίζει και το ταρακούνημα λόγω οδοστρώματος. Η Βοϊβοντίνα είναι επαρχία της Σερβίας και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας, στην πεδιάδα της Παννονίας (που σημαίνει υγρός και νερό, λόγω των πολλών ποταμών που την διασχίζουν). Το Νόβι Σαντ είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της Βοϊβοντίνα και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σερβίας. Είναι χτισμένη στις όχθες του Δούναβη και ιδρύθηκε για να εξυπηρετεί ως ενδιάμεση στάση στις εμπορικές συναλλαγές.



Η σύντομη απογευματινή ξενάγηση στο Νόβισαντ αναβλήθηκε για το επόμενο πρωί, οπότε μέσα σε 3-4 ώρες περίπου περιηγηθήκαμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης ξεκινώντας προηγουμένως από το κάστρο ή φρούριο Πετροβαραντίν, οχυρό που χτίστηκε από τους Ρωμαίους στο Δούναβη για την προστασία των παραδουνάβιων πόλεων που βρίσκονταν υπό την κατοχή τους. Πέρασε στα χέρια των Οθωμανών, των Αυστριακών και γενικότερα ενισχύθηκε και διαμορφώθηκε ανάλογα με τις ανάγκες και την τεχνογνωσία κάθε εποχής. Σήμερα στο φρούριο λειτουργούν γκαλερί καλλιτεχνών, καφέ, εστιατόρια και διοργανώνονται σ' αυτό διάφορες εκδηλώσεις. Στο ρολόι του Φρουρίου οι δείκτες είναι ανάποδα, δηλαδή ο μεγάλος δείκτης δείχνει την ώρα και ο μικρός τα λεπτά, κάτι που έγινε για να βλέπουν από μακρυά οι ψαράδες στο Δούναβη τι ώρα είναι.

Αξιοθέατο στο Νόβισαντ αποτελούν και οι βομβαρδισμένες από τις Νατοϊκές δυνάμεις γέφυρες. Έτσι, εκεί που κάποτε επικρατούσε ο τρόμος, τώρα όλοι παίρνουν πόζες και χαμογελούν ξένοιαστα για να φωτογραφηθούν και να θυμούνται ότι να, το είδαμε κι αυτό, περάσαμε κι από κει, γίναμε οι κατοπινοί μάρτυρες αυτού του γεγονότος, εκ του ασφαλούς φυσικά!




Το ιστορικό κέντρο της πόλης είναι πεζοδρομημένο, διατηρεί το χρώμα του, είναι όμορφο, όμως σε αρκετά σημεία τα σημάδια της εγκατάλειψης είναι έντονα (εδώ είναι Βαλκάνια). Εκκλησίες, το δημαρχείο, κάποια μουσεία, παλατάκια, αρχοντικά, το Σερβικό Γυμνάσιο (1864), ένα ελληνικό δημοτικό σχολείο (που πλέον δε λειτουργεί) και διάφορα άλλα κτίρια που διατηρούν ή συνδυάζουν αρχιτεκτονικούς ρυθμούς του παρελθόντος κοσμούν τους πεζοδρόμους του κέντρου της πόλης, όπου βέβαια λειτουργούν και τα αντίστοιχα καφέ, εστιατόρια και καταστήματα για τουρίστες και ντόπιους. Εδώ δεν βρήκαμε την καθαριότητα που επικρατεί στην Πολωνία, αντίθετα σε δευτερεύοντες δρόμους και λίγο πιο έξω από το κατ' εξοχήν τουριστικό κέντρο υπήρχε βρωμιά και μια αίσθηση εγκατάλειψης.








Ο ποταμός Δούναβης (θεό τον αποκαλώ, γιατί ο ρόλος του σε μια σειρά από χώρες, πόλεις, χωριά είναι ζωοδοτικός) έχει πολύ σημαντικό ρόλο στην πόλη και τη ζωή της. Υπάρχουν διαδρομές δίπλα στο ποτάμι για τρέξιμο, βόλτα, ποδήλατο και άλλες δραστηριότητες που δεν είδαμε, αλλά ακούσαμε γι' αυτές.

Κάτι άλλο που άκουσα ή μάλλον διάβασα στο βιβλίο του Geert Mak "Ταξίδια τον 20ο αιώνα στην Ευρώπη" και που θυμόμουν όσο βρισκόμασταν στην πόλη αυτή είναι το εξής (αναφέρεται στην περίοδο των Γιουγκοσλαβικών πολέμων): "....Το φθινόπωρο του 1991 ο πόλεμος έφτασε πολύ κοντά στο Νόβισαντ. Η γραφική πόλη Βούκοβαρ στις όχθες του Δούναβη, σε απόσταση το πολύ μιας ώρας, πολιορκήθηκε επί μήνες. Ο πανικός χτύπησε τη νεολαία του Νόβισαντ. Σχολεία, οι καντίνες του πανεπιστημίου, το καφέ Σαξ, όλα άδειασαν. Πολλά αγόρια κατέφυγαν στα δάση με τις ιτιές κοντά στο ποτάμι, λίγο έξω απ' την πόλη, και τα βράδια τα κορίτσια πήγαιναν να τους φτιάξουν το κέφι με φαγητό και κουβέρτες και άλλα καλούδια. Ακόμη ψιθυρίζουν για τα όργια που έγιναν τότε εκεί, γιατί κανείς δεν έδινε πια δεκάρα, αφού έτσι κι αλλιώς όλοι θα πέθαιναν όπως πίστευαν."

Έψαξα με το μάτι μου για τις ιτιές κοντά στο ποτάμι, να βρω το μέρος που οι νέοι έζησαν σαν να μην υπήρχε αύριο, αλλά θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε κοντά στο Δούναβη και μάλλον ήθελε να μείνει μυστικό, ίσως και να ξεχαστεί.










Οι 3-4 ώρες στο Νόβισαντ δεν επιτρέπουν σε κάποιον να πει ότι το γνώρισε. Καταγράφω εδώ μια πρώτη εντύπωση και κάποιες πολύ βασικές πληροφορίες για την πόλη. Σίγουρα τόσο το Νόβισαντ όσο και κάθε άλλη περιοχή που επισκεφτήκαμε στο ταξίδι μας προς την Πολωνία, έχουν ομορφιές και πράγματα να δεις και να ανακαλύψεις σαν ταξιδιώτης, αν ο χρόνος το επιτρέπει. Καλά να είμαστε και να ταξιδεύουμε. Εικόνες, άνθρωποι, πόλεις, μνημεία ... όλα είναι δρόμος, όπως και η ζωή.



Κλείνω παραθέτοντας μερικά ακόμα αποσπάσματα από το βιβλίο του Geert Mak "Ταξίδια τον 20ο αιώνα στην Ευρώπη" που αναφέρονται σε όσα προηγήθηκαν του πολέμου :

"....Η Γιουγκοσλαβία που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο (Β' Παγκόσμιο) υπό τον Τίτο κατάφερε να συνδυάσει μια αποτελεσματική κεντρική αρχή με μεγάλο βαθμό αυτονομίας για τις έξι γιουγκοσλαβικές ομοσπονδιακές δημοκρατίες.Στο Σύνταγμα του 1974 η διοίκηση αποκεντρώθηκε ακόμα πιο πολύ: η καθεμιά εκ των γιουγκοσλαβικών ομοσπονδιών είχε τη δική της κεντρική τράπεζα, τη δική της αστυνομία, το δικό της δικαστικό και εκπαιδευτικό σύστημα. Η χώρα άρχισε να εκσυγχρονίζεται με γοργούς ρυθμούς και παντού κατασκευάζονταν σχολεία, δρόμοι, επιχειρήσεις, οικιστικά συγκροτήματα. Ως τη δεκαετία του '80 η Γιουγκοσλαβία θεωρούνταν μακράν η πιο προηγμένη απ' όλες τις κομμουνιστικές χώρες. Ο Τίτο χαρακτήρισε τις παλιές πολύπλοκες διαμάχες περασμένες ξεχασμένες, και μ' αυτό οι Γιουγκοσλάβοι μπόρεσαν να ζήσουν για πάνω από 35 χρόνια.

Τα πράγματα στράβωσαν μετά το θάνατο του γέρου ηγέτη το 1980. Αποδείχτηκε πως ο Τίτο είχε αφήσει ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος και ο πληθωρισμός αυξανόταν γοργά. Οι οικονομίες και οι συντάξεις εξανεμίστηκαν, υπήρχαν μεγάλες ελλείψεις σε τρόφιμα και καύσιμα, οι παλιές βεβαιότητες αποδείχτηκε ότι δεν άξιζαν τίποτε πια. Αυτό δημιούργησε, όπως πρωτύτερα σε άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, και στη Γιουγκοσλαβία ένα μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας. Μόνο που εδώ η αντικομμουνιστική εξέγερση κατέληξε σε μια σειρά από νέες συγκρούσεις που ακολουθούσαν τις πάλαι ποτέ εθνικιστικές γραμμές. Υπό τον Τίτο η διασπορά εθνικιστικών απόψεων ήταν απολύτως ταμπού, αλλά κεκλεισμένων των θυρών ορισμένοι, Σέρβοι, Κροάτες και Σλοβένοι διανοούμενοι συνέχισαν να καλλιεργούν τέτοιες ιδέες.Τώρα οι πρώην κομμουνιστές απαράτσικ ξανάβγαλαν στη φόρα τις εθνικιστικές ιδέες για να παραμείνουν στην εξουσία, και μάλιστα με εντυπωσιακά μεγάλη επιτυχία....

... Έτσι, γεννήθηκε στη Γιουγκοσλαβία μια σχεδόν ψυχοπαθολογική διαδικασία, ένα ασυγκράτητο σπιράλ προβολών ανάμεσα στο "εμείς" και οι "άλλοι", γεμάτο με τις λεγόμενες αυτοεκπληρούμενες προφητείες: ο καθένας που συμμετείχε στη σύγκρουση παρουσίαζε τον εαυτό του ως θύμα ή εν δυνάμει θύμα και τον αντίπαλο ως απειλή ή εν δυνάμει απειλή. Και επειδή και οι δυο πλευρές αντιδρούσαν στον αντίπαλο μόνο σαν να ήταν απειλή, ο καθένας γινόταν φυσικά πράγματι όλο και πιο απειλητικός.

..."Λίγο ακόμα και όποιος δεν είναι θυμωμένος με μία από τις γειτονικές μας χώρες θα γίνεται ύποπτος για εσχάτη προδοσία. Το μίσος είναι πανέτοιμο και περιμένει μόνο μέχρι να του πουν σε ποιον να ορμήσει".

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Αλατωρυχείο Βιελίτσκα ή πώς ένα κολαστήριο μετατράπηκε σε ένα καταπληκτικό Μουσείο


Είχα δει κάποιες εικόνες για το αλατωρυχείο πριν το ταξίδι και είχα εντυπωσιαστεί από την εικόνα των πολυελαίων και των γλυπτών που είναι φτιαγμένα από ορυκτό αλάτι. Η επίσκεψη όμως στο ορυχείο με μάγεψε. Ο επισκέπτης της Πολωνίας και ειδικότερα της Κρακοβίας (βρίσκεται σε απόσταση περίπου 15 χλμ. από αυτήν) θα χάσει ένα μοναδικό θέαμα και μουσείο, αν δεν το δει.


Εκτείνεται σε εννέα υπόγεια επίπεδα και φθάνει σε βάθος τα 327 μέτρα, με περισσότερες από 2.040 αίθουσες και 300 χλμ. στοές. Η εξόρυξη του αλατιού της Βιελίτσκα γινόταν συνεχώς από τα μεσαιωνικά χρόνια και συγκεκριμένα από το 1290 μέχρι το 1996, οπότε και εξαντλήθηκαν τα αποθέματα αλατιού στο ορυχείο.

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Η εξέγερση της Βαρσοβίας (με δυο λόγια)



Ήταν ο ένοπλος αγώνας για την απελευθέρωση της υπό γερμανικής κατοχής Βαρσοβίας και αποτελούσε μέρος της γενικευμένης εξέγερσης κατά της γερμανικής κατοχής στις πολωνικές περιοχές. Οι αντιστασιακοί πίστευαν ότι στην εξέγερση θα συμμετείχε ο Κόκκινος στρατός που εντός ολίγου έφτανε για να τους συνδράμει. Όμως η σοβιετική προέλαση σταμάτησε, αφήνοντας τους Πολωνούς ανυποστήρικτους. 

Ανήκει στους Σοβιετικούς η ευθύνη για την τραγωδία της Βαρσοβίας; Το ερώτημα δεν επιδέχεται μονοσήμαντες απαντήσεις. Οι δυνάμεις του  Ροκοσσόφσκι (Ρωσοπολωνός στρατηγός που εκπόνησε σχέδιο επίθεσης εναντίον της γερμανικής Ομάδας Στρατιών του Κέντρου - επιχείρηση «Μπαγκρατιόν» του Κόκκινου στρατού) είχαν εξαντληθεί μετά από προέλαση χιλιομέτρων σε εχθρικό έδαφος (Λευκορωσία - Βαλτική). Οι γραμμές ανεφοδιασμού τους είχαν επιμηκυνθεί τόσο που δεν λειτουργούσαν πια αποτελεσματικά. Έχοντας συναντήσει σθεναρή αντίσταση από τους Γερμανούς, ο Κόκκινος Στρατός δεν μπορούσε να καταλάβει τη Βαρσοβία τον Αύγουστο. Παρόλα αυτά τα στρατεύματα του Ροκοσσόφσκι μπήκαν στην Ανατολική Πολωνία διώχνοντας τους Γερμανούς από το Λούμπλιν και τελευταία ημέρα του Ιουλίου (1944) οι εμπροσθοφυλακές του έφτασαν στα περίχωρα της Βαρσοβίας.

Τότε όμως αρχίζει ένα από τα πιο μεγάλα δράματα που παίχτηκαν μεταξύ των κατ’ όνομα συμμάχων: Το δράμα της Βαρσοβίας.

Σε συνεννόηση με τη φιλοδυτική εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου, ο στρατηγός Ταντέους «Μπουρ» Κομορόφσκι, επικεφαλής των Πολωνικών αντάρτικων δυνάμεων της Άρμια Κραγιόβα (Στρατού του Εσωτερικού) κηρύσσει γενική εξέγερση στην πολωνική πρωτεύουσα  (1η Αυγούστου του 1944, ενδεχομένως με σκοπό τη δημιουργία προγεφυρώματος εναντίον των Σοβιετικών και αγνοώντας αυτά που ήδη είχαν συμφωνηθεί στη συμφωνία της Τεχεράνης, μεταξύ των οποίων ότι οι Σοβιετικοί δρούσαν σε «δικό» τους έδαφος.) 

Οι ρωσικές δυνάμεις, αντί να συνεχίσουν την προέλασή τους, υποχωρούν. Ο Στάλιν αρνείται την παροχή διευκολύνσεων στη βρετανική κι αμερικανική αεροπορία και σε καμιά περίπτωση δεν θέλει να αναλάβει τον κίνδυνο τεράστιων απωλειών κι αποτυχίας των σχεδίων του για να βοηθήσει τους Πολωνούς. Οι Γερμανοί καταπνίγουν την εξέγερση με πρωτοφανή αγριότητα. Όταν οι τελευταίοι μαχητές της εξέγερσης παραδίδονται (2 Οκτωβρίου), η Βαρσοβία είναι πια ένας σωρός από ερείπια. Κάπου 200.000 πολωνικές ζωές έχουν χαθεί.

Πίστεψαν ότι «όποιος νικήσει θα απελευθερωθεί, όποιος πεθάνει είναι ήδη ελεύθερος» (σύνθημα της εξέγερσης).

Σ' αυτά που πιστεύουν οι λαοί και θυσιάζονται, αν και οι θυσίες τους δεν είναι ποτέ αρκετές.



Πηγές: κυρίως  Το ιστολόγιο του Ρογήρου, Αθεόφοβος, κ.α. αναγνώσεις.



Νότια Βαλκάνια και αδέσποτα



Ούτε ένα αδέσποτο σκυλί δε συναντήσαμε σε εκδρομή μας βορειότερα του Νόβισαντ (Σερβία), σε Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία, Πολωνία και περπατήσαμε χιλιόμετρα, όχι μόνο σε μεγάλες πόλεις και τουριστικά σημεία, αλλά και σε μικρότερες πόλεις, σε χωριά σε πάρκα, σε άλση. Έχουν κι εκεί οικόσιτα ζώα οι άνθρωποι, αλλά δεν τα παίρνουν για ένα τέρμινο, ίσα για να κάνουν το κέφι τους, γιατί το επιβάλλει η μόδα ή για να επιδειχθούν ότι τάχα είναι "φιλόζωοι" (κατά τη γνώμη μου οι περισσότεροι στον τόπο μας). Εννοείται ότι πουθενά δεν είδαμε ακαθαρσίες ζώου, γιατί τις καθαρίζουν οι ιδιοκτήτες τους. Άλλη νοοτροπία και σ' αυτό, καλύτερη οπωσδήποτε. Μπορεί και οι αρχές να παίρνουν μέτρα που δε γνωρίζω.



Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Περαστικοί από Βουδαπέστη

Βουδαπέστη 2014, Βουδαπέστη 2017.

Βουδαπέστη το χειμώνα, Βουδαπέστη το καλοκαίρι.

Ψοφόκρυο το χειμώνα, ιδρώτας και ζέστη το καλοκαίρι.

Πανέμορφη όμως πάντα!

Το καλοκαίρι τίγκα στους τουρίστες. Πέσαμε και πάνω στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, οπότε ο κόσμος ήταν περισσότερος από το συνηθισμένο για την πόλη. Όλες οι φυλές του κόσμου εκεί, στο ιστορικό κέντρο της Βούδας και της Πέστης και κυρίως γύρω από τον Θεό Δούναβη που τις χωρίζει και τις ενώνει.





Στο ταξίδι μας αυτό η Βουδαπέστη ήταν ενδιάμεσος σταθμός στο δρόμο μας προς την Πολωνία, όμως πάντοτε υπάρχουν πράγματα να δεις και να κάνεις εκεί. Φτάσαμε αργά το βράδυ, αλλά μετά την τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και το φαγητό, μια σύντομη νυχτερινή βολτίτσα για μπιρίτσα στην Πέστη και δίπλα στο Δούναβη την κάναμε (την γνωστή κρουαζιέρα με τα ποταμόπλοια την είχαμε κάνει στο χειμωνιάτικο ταξίδι μας).
Η εικόνα της Βουδαπέστης το καλοκαίρι είναι τελείως διαφορετική απ' αυτήν του χειμώνα. Τότε περπατούσαμε σχεδόν μόνοι και παγωμένοι, παρέα με τα πολύ όμορφα μπρούντζινα αγάλματα που είναι στημένα σε διάφορα σημεία, δίπλα στο Δούναβη κυρίως, τώρα δεν χωρούσαμε ή δεν βρίσκαμε τραπέζι να καθίσουμε. Ψόφιοι από κούραση, από ένα σημείο και μετά, θέλαμε να γυρίσουμε για ύπνο. Στη βολτίτσα μας συναντήσαμε και έναν Έλληνα της διασποράς, τον Ν.Δ. (παιδί γονιών πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου) κάτοικο Βουδαπέστης, που μας πλησίασε, γιατί άκουσε ελληνικά και μας μίλησε για πολλά. Μας συνέστησε να διαβάσουμε και το βιβλίο της BARBARA JELAVICH για την ιστορία των Βαλκανίων (στα υπόψη).

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Η Πολωνία με δυο λόγια (μέσα από τα μάτια δυο τουριστών)


Όμορφη (όπου την επισκεφτήκαμε)
Πεντακάθαρη
Καταπράσινη
Με πολύ απλωμένες πόλεις, γεμάτες πάρκα και δάση
Με ποδηλατόδρομους παντού και χώρους για άθληση
Με πολλά νερά (ποτάμια, λίμνες). Καθαρά όλα.
Με πολύ περιποιημένους κήπους στα σπίτια και πολλές μονοκατοικίες.
Με χώρους και άπλα για παρκάρισμα των αυτοκινήτων (έξω πάντα από το ιστορικό κέντρο των πόλεων)
Με σοβαρά έργα υποδομής για τους πολίτες (ό,τι κατασκευάζεται γίνεται για να κρατήσει αιώνες με προσοχή στα υλικά και την αισθητική)
Με πολύ όμορφα και καλοδιατηρημένα δημόσια κτίρια
Με πολλά μνημεία για να επισκεφτεί κανείς, επίσης φροντισμένα στην παραμικρή τους λεπτομέρεια.
Με πολύ καθαρές δημόσιες τουαλέτες (π,χ. στο πιο κεντρικό σημείο του ιστορικού κέντρου της Βαρσοβίας, εντελώς δωρεάν). Σε μερικές πληρώνεις λίγα ζλότι.

Με τεράστιες πολυκατοικίες, πολλές αρκετά άχαρες (κατάλοιπο της κομμουνιστικής περιόδου), αλλά και σύγχρονες άχαρες επίσης (ως επί το πλείστον). Δεν θα μας άρεσε να μένουμε σε ένα τέτοιο διαμέρισμα. Ωστόσο τριγύρω τους πάρκα, πάρκα, πάρκα. Πράσινο, ποδηλατόδρομοι, γήπεδα. Να σημειώσουμε ότι πριν χτιστεί μια τέτοια πολυκατοικία γίνονται πρώτα όλα τα έργα υποδομής, δηλ. τα δίκτυα, οριοθετούνται οι ποδηλατόδρομοι, τα πάρκα και μετά χτίζεται το κτίριο.

Πρώτη φορά στην Πολωνία είδαμε συνεργεία να καθαρίζουν το χώρο και να κουρεύουν το χορτάρι ακόμα και εκατέρωθεν των περιφερειακών οδών, αυτοκινητοδρόμων, κάτω από γέφυρες, και ανισόπεδους κόμβους, εκεί που σε μας βλέπεις σκουπιδότοπους. 

Στο σύγχρονο κομμάτι των πόλεων της ένα μέρος αποτελούν τα πολυτελή κτίρια και οι εντυπωσιακοί ουρανοξύστες (στη Βαρσοβία) των οικονομικών κολοσσών και διεθνών εταιρειών που έχουν εγκατασταθεί και εκεί.

Πολλά κατασκευαστικά έργα (δρόμοι, εμπορικά κέντρα, μεγάλα κτίρια κ.α.)

Τους Πολωνούς ως λαό δεν τους γνωρίσαμε. Απ' αυτά που είδαμε ίσως δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να συμπεράνουμε ότι είναι εργατικοί, σέβονται πολύ το περιβάλλον, αθλούνται. Οι περισσότεροι δε μιλάνε ξένες γλώσσες (εννοώ αγγλικά κυρίως) ακόμα και σε κατεξοχήν τουριστικά πόστα

Όσοι την έχετε επισκεφτεί συμπληρώστε ή διορθώστε.

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Όρη Τάτρα ( σε Σλοβακία και Πολωνία)



Η ψηλότερη οροσειρά των Καρπαθίων ονομάζεται Τάτρα, και βρίσκεται στα σύνορα Σλοβακίας και Πολωνίας, όπου οι ψηλότερες κορυφές ξεπερνούν τα 2.600 μέτρα. Η πιο όμορφη διαδρομή που διανύσαμε ήταν το πέρασμα από Σλοβακία προς Πολωνία μέσω των Τάτρα. Εκεί Σλοβάκοι και Πολωνοί έχουν τα χιονοδρομικά τους κέντρα, όμορφα όμως όλες τις εποχές του χρόνου και με δυνατότητες για πολλές δραστηριότητες του βουνού. ΄Ομορφα βουνά με πυκνή βλάστηση, ποτάμια, λίμνες, όμορφα χωριά και μικρές πόλεις. Δυστυχώς επισκεφτήκαμε μόνο την πόλη Μπάνσκα Μπίστριτσα στη Σλοβακία, όπου αξίζει να σταματήσει κανείς για καφέ, γλυκό, παγωτό ή φαγητό και για να την περπατήσει στο ιστορικό της κέντρο.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Εκδρομή στην Πολωνία - Επίσκεψη στο Άουσβιτς



Πήγαμε κι εμείς εκεί, που άλλοτε ήταν τόπος μαρτυρίου και εξόντωσης ανθρώπων και σήμερα τόπος προσκυνήματος, μουσείο, τουριστικός προορισμός. Οι πινακίδες ζητούν ευγενικά να σεβαστούμε το χώρο και να κάνουμε ησυχία, τιμώντας έστω μ' αυτόν τον τρόπο τη μνήμη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού. Οι περισσότεροι πράγματι επισκέπτονται το χώρο σοβαροί ή σκυθρωποί, όμως υπάρχουν κι αυτοί που χαμογελάνε παίρνοντας πόζες ή φωνάζουν ή κάνουν πλάκα ότι τους χτυπάει τάχα το ρεύμα των ηλεκτροφόρων καλωδίων. Αλλά κι όσοι "τιμήσαμε", ας πούμε, τους νεκρούς και αναλογιστήκαμε στιγμιαία τις θηριωδίες που έζησαν, συνεχίσαμε με τη διάθεση των εκδρομέων μετά την απομάκρυνση μας από το χώρο. Οι φωτογραφίες εκατοντάδων νέων ανθρώπων, τα κουρεμένα μαλλιά, τα χιλιάδες παπούτσια, οι στολές, οι κοιτώνες, τα άδεια δοχεία του θανατηφόρου αερίου Zyklon B.τα κρεματόρια ... είναι μια εικόνα, δυσάρεστη και ενοχλητική, σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι η φρίκη αυτούσια. Στα θετικά της επίσκεψης, τα πολλά σχολεία που είδαμε στο χώρο του Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου για να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Μουσικά παγκάκια αφιερωμένα στη μνήμη του Φρεντερίκ Σοπέν κοσμούν τη Βαρσοβία




Τι όμορφα, αλήθεια! Ο επισκέπτης της Βαρσοβίας ξεκουράζεται, στη διάρκεια της περιήγησης του στο ιστορικό κέντρο της πόλης, πάνω σε παγκάκια που παίζουν μικρά κομμάτια από τις συνθέσεις του Σοπέν.
Οι Πολωνοί βρήκαν έναν ακόμα τρόπο να τιμήσουν τον συνθέτη τους! Στημένα σε σημεία που έζησε ή δραστηριοποιήθηκε ο Σοπέν στη Βαρσοβία, κερδίζουν την καρδιά των τουριστών και μας δίνουν πληροφορίες για τον συνθέτη και τη σχέση της τοποθεσίας που βρίσκονται με τη ζωή του.
Εξάλλου η Βαρσοβία βρισκόταν πάντα στην καρδιά του συνθέτη κι εκεί μεταφέρθηκε μετά το θάνατο του , όπου και φυλάσσεται, στο ναό του Αγίου Σταυρού.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Φτου ξελευτερία!


Φτου ξελευτερία! Απελευθέρωση από τα δεσμά της δουλειάς, που ενίοτε τη νιώθουμε και ως δουλεία. Η ευφορία μεγάλη, τα σχέδια απλά και όμορφα, οι ελπίδες ότι θα πραγματοποιηθούν πολλές κι αυτές, υγεία να έχουμε μόνο! Η ζωή μπορεί να αρχίζει ξανά και ξανά και η ηλικία δεν παίζει κανένα ρόλο σ' αυτό. Εξαιρώ το ευμετάβλητο και ανατρεπτικό που τη χαρακτηρίζει και την περατότητα του χρόνου της ζωής μας. Αυτό το τελευταίο ήταν που βάρυνε περισσότερο απ' όλα τ' άλλα επιχειρήματα, και κυρίως το οικονομικό, στη λήψη της απόφασης για συνταξιοδότηση, όσο ακόμα υπάρχει καιρός για να χαρούμε τη ζωή, ελεύθεροι από τις δεσμεύσεις της δουλειάς. "Ρούφα τη στιγμή και τη ζωή" μου είπε αυτός που μ' αγαπάει. Πόσο δίκιο έχει!