Translate

Wikipedia

Αποτελέσματα αναζήτησης

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Την ωραιότητα της παρθενίας σου (3)


Γελαστή, χειμαρρώδης, πληθωρική και αθυρόστομη για την εποχή, έκανε που και που τις σεμνοπαρθένες συμμαθήτριες της να γκρινιάζουν κάπως, για τους τύπους και μόνον, για το τολμηρό της λεξιλόγιο, αλλά και να τεντώνουν τ΄αυτιά τους για να επιμορφωθούν στην αργκό. Οι πιο πολλές επιδίωκαν την παρέα της και ως ένα μέσο για να συναντηθούν σχολώντας "τυχαία" με τα αγόρια του αρρένων που τις έστηναν καρτέρι για να φλερτάρουν μαζί τους "τυχαία", γιατί πώς αλλιώς; Άλλος τρόπος δεν υπήρχε, είχε όμως αυτή τον τρόπο της.

Τον πιο όμορφο και περιζήτητο διάλεξε. Όλες τον ήθελαν και οι φήμες έλεγαν ότι αρκετές τις είχε καταφέρει. Κι όταν τα κατάφεραν κι οι δυο τους, "μα, που είναι;" της είπε. "Κι εγώ απορώ!" του απάντησε.

Και απορούσε πράγματι, αλλά ποιος θα την πίστευε! Την αλήθεια είπε, μα στα μάτια του έμοιαζε σαν το πιο μεγάλο ψέμα. Σε στήλη άλατος μετατράπηκε και τότε και κατόπιν ο "@#*@#^". Έψαξε, διάβασε, ρώτησε άσχετες, όσο και η ίδια, "φίλες" της. "Πώς ήταν, τι ένιωσαν, υπάρχει αίμα, πόσο;" Και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι γεννήθηκε χωρίς αυτήν την "@#*@*^@" κακοτεχνία της φύσης, αιτία δραμάτων, ιλαροτραγωδιών, κηλιδώματος, στιγματισμού, αισχύνης, ακόμα και φονικών. 

Χρόνια αργότερα σε μια κηδεία, κάποια άγνωστη την πλησίασε."Με θυμάσαι;" της είπε. Δεν τη θυμόταν. " Έμενα στην γειτονιά σας, όταν ήμαστε παιδιά...και πάντα, ακόμα και τώρα νιώθω τύψεις γι΄αυτό που σου έκανα." Τίποτα απολύτως δεν θυμόταν απ' αυτά που τα αυτιά της δυσκολεύονταν να πιστέψουν. Μια γιαλαντζί γιατρέσσα, παιδικής ηλικίας, υπήρξε ο διακορευτής της παρθενίας της! Η ηλικιωμένη κάργια που στεκόταν μπροστά της και της ζητούσε συγγνώμη! Τέτοια τύχη! Καλύτερα να τον πέταγε στα σκυλιά δηλαδή.

Ρώτησε και τη μάνα της την ίδια μέρα. Το περιστατικό γνωστό σε όλους τους μεγαλύτερους της οικογένειας, πλην της ιδίας. Την έτρεξαν τότε και σε γιατρό, λόγω αιμορραγίας, που μάλλον τους παρηγόρησε  κι αυτό κράτησαν στην συνείδηση τους για να την ησυχάσουν. Κανείς ποτέ δεν τόλμησε να ξαναθίξει το θέμα στο σπίτι της ή έστω να την ενημερώσουν, όταν μεγάλωσε αρκετά. Από ντροπή για την "παραμέληση ανηλίκου", όπως θα το έλεγαν σήμερα.

Το έθαψε κι αυτή το ζήτημα μαζί με το συχωρεμένο, γιατί τι να πεις και τι να μολογήσεις, "@##@^***@@**@^..........".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου