Translate

Wikipedia

Αποτελέσματα αναζήτησης

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Άγιε Δημήτρη μου, Θεσσαλονίκη μου...


Το σπίτι μας στο κέντρο της πόλης - "στο ιστορικό κέντρο" μας είχε πει ο μεσίτης για να δώσει βαρύτητα στην τιμή του σπιτιού - πάνω από τον Άγιο Δημήτριο, τον άλλοτε Μυροβλύτη και νυν άρπα κόλλα(-ίτη), καθώς τα τάλιρα από τον λεγόμενο θρησκευτικό τουρισμό πέφτουν χωρίς κόπο και έξοδα καλλωπισμού και συντήρησης του περιβάλλοντος του ναού χώρου, που ούτως ή άλλως ασφυκτιά στριμωγμένος ανάμεσα στις πολυκατοικίες της αντιπαροχής του '70, ευτυχώς και κάποιες παλιότερες που ξεχωρίζουν κάπως για την αρχιτεκτονική τους.

Κάθε φορά που κατεβαίνω (από την ορεινή Κοζάνη) στη φοιτήτρια κόρη μου και κατηφορίζω από την Κασσάνδρου προς την Αριστοτέλους και την αγορά της Τσιμισκή, νιώθω το ίδιο συναίσθημα θυμού και απογοήτευσης για την ανικανότητα του κράτους να αναδείξει τα μνημεία και τις ομορφιές του τόπου και κάθε τόπου στη χώρα που μου 'λαχε να ζω!


Ο περιφραγμένος χώρος, πάνω από το ναό, ένας χορταριασμένος σκουπιδότοπος, ενόσω τα τουριστικά λεωφορεία με Ρώσους, ηλικιωμένους Έλληνες και άλλους Βαλκάνιους ως επί το πλείστον τουρίστες, αποβιβάζουν πιστούς προσκυνητές που πλουτίζουν τα ταμεία - παγκάρια του ναού με χρήμα που όμως υπεξαιρείται του εσοδούχου αγίου, ο οποίος εγκαταλείπεται με μόνα προσόντα την αγιοσύνη και τη δόξα του, ενώ τα έσοδα των τελετουργικών είναι άγνωστο πού και πώς καταλήγουν.

Βορειοανατολικά του ναού, εκεί που παλιότερα λειτουργούσε ο κινηματογράφος Αίγλη και πολύ παλιότερα λουτρά, τώρα λειτουργεί το "απόλυτο" όπως ενημερώνομαι "talk of the town" , ένα μπαρ-εστιατόριο δηλαδή, το οποίο δεν επισκέφτηκα (ούτε σκοπεύω) και το οποίο μπορεί ανακαινισμένο ως είναι από μέσα να είναι κούκλα, απ΄ έξω όμως παραμένει πανούκλα!

Βορειοδυτικά του ναού; Ωχ και αμάν, αμάν! Υπαίθριο πάρκινγκ αυτοκινήτων σε άθλια κατάσταση! Ένας σκουπιδότοπος με στρώματα σκουπιδιών που σαπίζουν παρκαρισμένα κι αυτά στο χώρο, χρόνια τώρα! Εδώ βέβαια που φτάσαμε, να μην νοιάζεται το κράτος για τον άνθρωπο, για τα σκουπίδια, ακριβώς πάνω από ένα μνημείο, θα νοιαστεί; Βρώμα και δυσωδία!


Η ανατολική πλευρά του ναού βλέπει σε πεζοδρόμιο και πολυσύχναστο δρόμο. Ε, δεν μπορεί παρά κι εδώ, κάτι να εντυπωσιάζει, για την ασχήμια του όμως! Σωλήνες από κλιματιστικά κι άλλες υδραυλικές και ηλεκτρικές εγκαταστάσεις επιδεικνύονται φωνάζοντας ότι κανείς εδώ δεν σέβεται τις αρχαιότητες και τα μνημεία. Όλα γίνονται πρόχειρα και κατά πώς καπνίσει τον κάθε μάστορα, που τι γνωρίζει ο δόλιος για να κατηγορηθεί.

Τέλος η επί της Αγίου Δημητρίου πλευρά του ναού, η νότια που αποτελεί και την κύρια είσοδο του, είναι η μόνη όμορφη. Κάτι σπασμένα μάρμαρα στα σκαλοπάτια, είναι σαν πταίσματα μπροστά στην απόλυτη εγκατάλειψη και ντροπή όσων δεν είναι η φάτσα, η φιγούρα κατά πως λέμε! Εξάλλου τα σπασμένα κομμάτια, αν υπήρχαν, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ανοίξουν και κανένα κεφάλι (τρόπος του λέγειν), όσων κατά καιρούς δοξολογούν από άμβωνος ή ιερού ή δοξολογούνται στις πρώτες θέσεις καμαρώνοντας, τι άραγε;

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Στον κήπο

Thalia Flora-Karavia

Πόσο θα 'θελα έναν τέτοιο κήπο!
Να κάθομαι άπραγη να χαλαρώνω
Να μην τρέχω στη δουλειά
να μην πληκτρολογώ
καθώς ο πίνακας είναι ρετρό!

Νά' μουνα λέει αυτή η αριστοκράτισσα κυρά
ομορφοχτενισμένη, λευκοντυμένη
με το βιβλίο στον κήπο μου να μελετώ
και να ρεμβάζω. Να πίνω ταυτοχρόνως
τη δροσιά του ή κατιτίς  δροσιστικό!

Αλλά μάλλον, Θάλεια Φλωρά-Καραβία, ονειροπολώ!

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

"Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο" ζεσταίνουν με την ανθρωπιά τους!



Μπορεί τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο να μην τα αντίκρισε τελικά το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της ταινίας, ωστόσο τους χιονάδες της ζωής τους αντιμετώπισε με τον τρόπο που τα αγαπημένα και ταιριαστά ζευγάρια αντιμετωπίζουν και κατά κάποιο τρόπο επιλύουν, προσαρμόζοντας τη ζωή τους στις όποιες νέες συνθήκες.

Μπορεί πάλι συμβολικά οι παγετώνες του Κιλιμάντζαρο να διατήρησαν άθικτες τις αξίες και το ήθος που κάνουν τη ζωή να λάμπει φωτεινή, ακόμα και μέσα στις αντιξοότητες. "Καλοί που είναι οι φτωχοί"! Ή τουλάχιστον στην περίπτωση του φιλμ, εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα του Βίκτορα Ουγκώ, όπως λέει ο σκηνοθέτης της ταινίας Robert Guédiguian: " Το τέλος του ποιήματος, το σημείο δηλαδή που ο φτωχός ψαράς αποφασίζει να υιοθετήσει τα παιδιά του πεθαμένου γείτονα και μετά ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του πήρε την πρωτοβουλία και είχε ήδη μαζέψει τα παιδιά στο σπίτι, σου σπαράζει την καρδιά. Τόση καλοσύνη, τόση μεγαλοψυχία είναι παραδειγματικές. Υπάρχει ακόμα αυτή η αμοιβαία κατανόηση, αυτή η τρυφερή χειρονομία ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, τον άνδρα και τη γυναίκα, που είναι εξίσου γενναιόδωροι ».

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Το κερασάκι μου

Fede Galizia

Κάθε παιδάκι παρίστανε ένα φρούτο και απήγγειλε ένα σχετικό ποιηματάκι. Το παχουλό, κόκκινο και στρογγυλοπρόσωπο αγοράκι παρίστανε το καρπούζι, το χλωμό και ψηλό κοριτσάκι τη μπανάνα, η Νικόλ, η φίλη της κόρης μου, όμορφη και ροδαλή το μήλο...και το δικό μου παιδί, λιανό και λεπτεπίλεπτο, σχεδόν εύθραυστο,  ήταν το κερασάκι! Μοναχοκόρη την έχω, οπότε έψαξα όλα τα εμπορικά παιδικών ρούχων για να της βρω ένα φουστανάκι με κερασάκια, χωρίς αποτέλεσμα. Απτόητη συνέχισα στα υφασματάδικα, για να ράψουμε τουλάχιστον ένα τέτοιο στο κερασάκι μου. Τίποτα κι εκεί, πέραν της πληροφορίας ότι στη Λάρισα τα αντίστοιχα καταστήματα έχουν μεγάλη ποικιλία υφασμάτων. Μια και δυο, λοιπόν, παίρνω τη μάνα μου (για βόλτα) και το εν αγνοία του μοντέλο, την κόρη μου, και ξεκινάμε για Λάρισα. Όπου είδα, μπήκα κι όπου δεν ήξερα, ρώτησα και πήγα, αλλά δυστυχώς τίποτα σε κερασάκι, ούτε σταμπωτό, ούτε κεντητό, ούτε αυτοκόλλητο, τίποτα! Φαίνεται πως τη χρονιά εκείνη οι σχεδιαστές υφασμάτων και παιδικών κοριτσίστικων ρούχων εξοστράκισαν από τις συλλογές τους το ανοιξιάτικο αυτό φρούτο! Από τη λώλα και υπερβολή της μάνας έμεινε το περιστατικό, να 'χουμε να διηγούμαστε και βέβαια video και φωτογραφίες από το κερασάκι επί σκηνής να απαγγέλλει το ποιηματάκι του μ' ένα ροζ φουστανάκι που όμως μπροστά είχε κοτσαρισμένο και καρφιτσωμένο ένα κεράσι από χαρτόνι, έργο των εξαιρετικών νηπιαγωγών που το παιδί μου έτυχε να έχει, όπως αντίστοιχα και όλα τα άλλα φρουτοπαιδάκια της παράστασης στα προνήπια, εν έτει 2000-2001.
Κάθε φορά, λοιπόν, που τέτοια εποχή καλωσορίζουμε τα κεράσια - "γερούς μας βρήκαν, γερούς να μας αφήσ'ν" έλεγε η γιαγιά μου την πρώτη φορά που έτρωγε κάποιο εποχικό φρούτο - ή βλέπω έναν τέτοιο πίνακα, θυμάμαι τις κερασοπεριπέτειες, τα κρεμασμένα στ' αυτιά μας κεράσια ως σκουλαρίκια στα μικράτα μας, αλλά κυρίως το μικρό κερασάκι επί σκηνής, όμορφο, ντελικάτο κι ανάλαφρο, όπως και το συγκεκριμένο φρούτο!

Λουκάς Γεραλής

Το πεταλούδι


Πετούν τα πεταλούδια
κι ανθίζουν τα λουλούδια...

Τραγουδούσε η κόρη μου σε εκδήλωση στο νηπιαγωγείο. Τότε ήταν χαριτωμένη, ένα γλυκό όμορφο κοριτσάκι που έπιανε σφιχτά το χέρι της μαμάς της...κλπ υπέροχα αυτής της μοναδικής σχέσης μάνας και κόρης.

Τη βλέπω σήμερα 19χρονη κοπέλα, πρωτοετή φοιτήτρια πια, την καμαρώνω και συγκινούμαι και μόνο που την αντικρίζω. Η σχέση και η αγάπη το ίδιο μοναδική....κλπ υπέροχα μεταξύ μάνας και κόρης. 

Σκέφτομαι όμως ότι το τραγουδάκι του νηπιαγωγείου της ταιριάζει καλύτερα τώρα. Ένα αέρινο πλάσμα, ένα πεταλούδι, μια νεράιδα που μαγεύει με την ομορφιά, το χαμόγελο, τη ζωντάνια... κλπ υπέροχα που βλέπει η μάνα στο παιδί της.

Τα μακριά λεπτά χεράκια της όπως τα κινεί μου θυμίζουν φτερά πεταλούδας που πετά και χαίρεται τη ζωή.

Η ομορφιά της πιο όμορφη απ' όλα τα λουλούδια του κόσμου, από ολόκληρη την πλάση... κλπ υπέροχα και μοναδικά που βλέπει η μάνα στο παιδί της.

Κι έτσι αυτό που κάποτε ήταν τραγουδάκι του νηπιαγωγείου, έγινε πραγματικότητα!

Σ' ευχαριστώ, παιδί μου.

Σημείωση: πραγματικότητα, τουλάχιστον για τη μαμά της. 

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Αντιεπαγγελματική συμπεριφορά


Μας ξεπάγιασε με το βαπορίσιο air condition ο οδηγός του λεωφορείου (από Κοζάνη για Θεσσαλονίκη), αλλά η νεαρή δικηγόρος με τη στεντόρεια φωνή της μας ζέστανε κάπως γνωστοποιώντας μας τις λεπτομέρειες ενός διαζυγίου. Όλα στη φόρα, χωρίς κανένα σεβασμό στον πελάτη και στα προσωπικά του δεδομένα! Η κυρία Ε.Ι. (ναι, μας έδωσε ακόμα και το ονοματεπώνυμο της!), που έχει δυο παιδιά, το ένα ενήλικο, αλλά το δεύτερο 17 χρονών και επομένως απαιτείται ορισμός της επιμέλειας του, που δεν έχει περιουσιακά στοιχεία, που μάλλον πάει για συναινετικό, που εφόσον είναι συναινετικό θα της κοστίσει περί τα 800 € (ούτε να χωρίσεις δεν μπορείς με την κρίση!), που βέβαια να μην νομίζει, το ποσό αντιστοιχεί σε παράβολα και ΦΠΑ και ότι η ίδια δεν βγάζει τίποτα ... 

Εννοείται ότι όλοι για τα λεφτά δουλεύουμε, αλλά παντού απαιτείται και ήθος, λίγη διακριτικότητα εν προκειμένω και ενημέρωση της κυρίας-πελάτισσας για την αδυναμία καλής επικοινωνίας λόγω συνθηκών, των ακούσιων ωτακουστών του λεωφορείου. Απίστευτο θράσος, μεγάλο κοράκι! Κυρία Ε.Ι., μακάρι να σας γνώριζα, για να σας ενημερώσω για το εν αγνοία πάθημα σας και να σας γλιτώσω από τα νύχια της! Μας-σας έδωσε και τη διεύθυνση του γραφείου της εξάλλου, αχρείαστο να είναι στον καθένα!

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Είναι η γιορτή της μητέρας και συγκινούμαι με ό,τι κι αν διαβάζω για τη μάνα!


Αγάπη, προσφορά, προστασία, συμπόνια, συγχώρεση, παρηγοριά, ανιδιοτέλεια, θυσία ... (λέει η μάνα)
Καταπίεση, πρήξιμο, γκρίνια, κήρυγμα, κασέτα, ασχετοσύνη, φόρτωμα ... (λέει το παιδί)

Γλυκές κουβέντες, κανακέματα, αγκαλιές, φιλιά, λαχτάρα, καμάρι ... ( εκφράζει η μάνα)
Φωνές, κράξιμο, πικρές κουβέντες, σκούπισμα ακόμα και του φιλιού...( εκφράζει το παιδί)

Μετά θάνατον ή στο f/b ή σε κάποιο σημειωματάριο ή μεταξύ φίλων ή την παγκόσμια μέρα της γιορτής της εκφράζονται όλα τα συναισθήματα και η ευγνωμοσύνη για την φύση της με ένα τηλεφώνημα, μια δημοσίευση ή μια ανθοδέσμη.

Γιατί είναι τέτοιο το μέγεθος αυτού του ενστίκτου που η μάνα υπερβάλλοντας εαυτόν καθημερινά δεν το εκφράζει πάντοτε σωστά και το παιδί σαστίζει και δεν μπορεί να το διαχειριστεί.

"Μαμά μου"


Με το μπαστουνάκι της στο χέρι - "το τρίτο πόδι" όπως λέει - εδώ και κάποια χρόνια η μαμά μου (86 χρονών σήμερα) ζει με απλές, καθημερινές συνήθειες που πλέον είναι μικρά κατορθώματα! Όπως η βόλτα στα καταστήματα του κέντρου για την αγορά κάποιου δώρου!

-"Για πού το 'βαλες, καλέ, πάλι;" την αιφνιδίασα και την επέπληξα περιπαικτικά σαν μαθητριούλα που έκανε σκασιαρχείο, συναντώντας την τυχαία στο δρόμο.

-"Ε να, είπα να πάω ως τον..., να περπατήσω και λίγο" είπε απολογητικά, μ' εκείνο όμως το φωτεινό χαμόγελο που ποτέ δεν έφυγε από το πρόσωπο της, όταν η διάθεση της είναι καλή!

-"Ε, άντε να σε συνοδεύσω" της είπα και το πρόσωπο της έλαμψε ακόμα περισσότερο από χαρά!

Είναι να μη συγκινείσαι!

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Δικαιολογούμαι για να με αντέξω



Απίστευτες δικαιολογίες επινοεί ο άνθρωπος, μηδενός εξαιρουμένου, για να συγχωρήσει τον εαυτό του και να μπορεί να σηκώνει το φορτίο των ευθυνών του. Η συχνότητα και το μέγεθος των δικαιολογιών που καλύπτουν τα λάθη μας εξαρτώνται από το ηθικό ανάστημα, τον εγωισμό και την πνευματικότητα του καθενός και όχι από την ηλικία.

24grammata.com Culture e-Magazine – Free eBooks – WebRadio » Οι αρχαίες ελληνικές τραγωδίες στο διαδίκτυο

Μικρό παιδί ο έρωτας στα φερσίματα του


Στ' αλήθεια δεν υπάρχουν χαριτωμένες ομοιότητες ανάμεσα στις απαρχές του έρωτα και στις απαρχές της ζωής; Δε νανουρίζουν το παιδί με γλυκά τραγούδια και τρυφερές ματιές; Δε του λένε θαυμάσιες ιστορίες, που χρυσώνουν το μέλλον του; Η ελπίδα δεν ξεδιπλώνει αδιάκοπα τις αστραφτερές φτερούγες της για το παιδί; Κι εκείνο δε χύνει διαδοχικά δάκρυα χαράς και λύπης; Δε στήνει καβγάδες για το τίποτα, για τα χαλίκια που μαζεύει πασχίζοντας να χτίσει κινητά παλάτια, για τα μπουκέτα τα λουλούδια, που τα ξεχνάει στη στιγμή μόλις τα κόψει; Δεν είναι άπληστο ν' αδράξει το χρόνο, να προχωρήσει στη ζωή; 

Ονορέ ντε Μπαλζάκ (Ευγενία Γκραντέ)

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

" Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα " ο χρόνος για την εξασφάλιση μιας θέσης εργασίας


Στη Γαλλία της καθημερινότητας και του μόχθου οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν, όπως σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες - γιατί αλλού τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα - τα ίδια προβλήματα. Τεχνοκρατική και ανάλγητη εργοδοσία που λογαριάζει αριθμούς, καθόλου όμως τους ανθρώπους. Αυτούς τους έχει για να τους εκμεταλλεύεται και να τους απομυζεί. Έχει  μάλιστα τον τρόπο η εργοδοσία να ενσπείρει τον φόβο, το μπαμπούλα της απόλυσης και της ανεργίας, ώστε οι αντιδράσεις για το δίκιο του εργαζόμενου να περιορίζονται ή και να εξαφανίζονται. Διαιρεί και βασιλεύει, όπως κάθε πηγή εξουσίας. Ο φοβισμένος κι απελπισμένος δύσκολα σηκώνει κεφάλι κι αν ναι, πόσοι είναι αυτοί, που μολονότι αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα, θα τον στηρίξουν;

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Τα κόκκινα αυγά του Εμμ. Ροΐδη


Απόστολος Γεραλής
Ζητήσας πολλάκις να μάθω διατί τρώγομεν αυγά την Λαμπρήν, και διατί μόνον τότε τα θέλομεν κόκκινα και σκληρά, όχι μόνον ημείς αλλά και όλοι από τον Πόλον μέχρι του Ισημερινού οι χριστιανοί, ηναγκάσθην επί τέλους να κατατάξω την απορίαν μου μεταξύ των αλύτων. Περί τούτου τω όντι ουδέν λέγουσιν ο νόμος και οι προφήται, ουδέ καν οι Ευαγγελισταί, αν δε ερευνήση τις δέκα σοφούς, είναι βέβαιος ότι θα λάβη παρ’ αυτών άλλας τόσας διαφόρους απαντήσεις, απαραλλάκτως ως αν τους ηρώτα ποίον είναι το ιατρικόν της φθίσεως ή το άριστον των πολιτευμάτων. Κατά τινάς μεν το ωόν είναι σύμβολον της αναστάσεως, διότι καθώς συντρίβει ο νεοσσός το κέλυφος, και αναπηδά ζων εξ αυτού, ούτω και ο Ιησούς από του μνήματος την πλάκα. Κατ’ άλλους όμως οι ταύτα διδάσκοντες είναι αγράμματοι και το χειρότερον ασεβείς, τα δε πασχαλινά ημών αυγά κατάγονται κατ’ ευθείαν γραμμήν από εκείνα τα οποία οι κακότροποι Ρωμαίοι ετοποθέτουν ζέοντα υπό την μασχάλην των χριστιανών μαρτύρων, ως γίνεται ακόμη και σήμερον, αν πιστεύσωμεν τους κακόγλωσσους, εις τα υπόγεια της ημετέρας αστυνομίας. Περί τούτων όμως ουδέν θέλουσι ν’ ακούσωσιν οι Σημειολόγοι οι επιμένοντες ότι το ωόν ήτο σύμβολον της γονίμου Ίσιδος και η καθ’ ωρισμένας εορτάς αυγοφαγία έθιμον φοινικικόν μεταδοθέν εις τους εβραίους και τους έλληνας, ως μαρτυρεί ο κρόκος αυτού, όστις κατά τον Βένφεϋν (β’ 179) είναι αυτόχρημα ο Χαλδαϊκός κορκόμ.

Διατί δε βάφονται τα αυγά κόκκινα, τούτο εξηγούσαν οι Ραβίνοι διδάσκοντες ότι, κατά τον Μωσαϊκόν νόμον, όχι μόνον όλα τα τρωγόμενα την ημέραν του Πάσχα, αλλά και αυτοί οι τοίχοι των οικιών πρέπει να κοκκινίζωνται με το αίμα του σφαζομένου αρνίου, προς εξιλέωσιν του Αγγέλου της καταστροφής. Κατά τον Αίλιον όμως Λαμπίδιον οι Ραβίνοι δεν ηξεύρουν τι λέγουσι, τα δε πρώτα ερυθρά αυγά δεν εβάφησαν, αλλ’ εγεννήθησαν κόκκινα από τας αυτοκρατορικάς όρνιθας την ημέραν της γεννήσεως του Αλεξάνδρου Σεύκρου, ως χαρμόσυνος οιωνός της μελλούσης φιλίας του προς τους χριστιανούς.

Πολύ όμως διάφορος είναι η εξήγησις του Πηδαλίου, του διδάσκοντος ημάς ότι: «Όταν οι Εβραίοι είπον: Το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών, εκοκκίνησαν όλα τα πράγματα όπου είχαν εις τας οικίας των, ακολούθως δε και τα αυγά, όθεν και οι Χριστιανοί εις ενθύμησιν του θαύματος, κοκκινίζομεν τα αυγά εν τη αναστάσει» (Πηδάλ., Λειψ. 1800, σελ. 204). Τας πλείστας άλλας της απορίας ταύτης λύσεις δεν έχω προχείρους εις την μνήμην μου, πλην μόνης της του Πανοσιωτάτου Εξάρχου του Αγίου Τάφου εν Βλαχία Ναθαναήλ, όστις, ερωτηθείς εν πασχαλινώ συμποσίω περί των κοκκίνων αυγών, μοι απήντησεν: «Τρώγε και μη ερεύνα».


Ακρόπολις Πασχαλινή 24.4.1888

via sarantakos.wordpress

Πρωτομαγιά των χρόνων της αθωότητας

Λουκάς Γεραλής - Πρωτομαγιά
Τον πιάναμε το Μάη στις γύρω εξοχές της πόλης μου, όταν ήμουν παιδί, με γονείς, θείους-ες και ξαδέρφια. Στρώναμε κάτω κουβέρτες ή κουρελούδες, πάνω στις οποίες τρώγαμε κιόλας. Δεν παίρναμε μαζί μας ψησταριές, γιατί δεν είχαμε αυτοκίνητο, εξάλλου οι εξοχές βρίσκονταν πολύ κοντά κι όλοι κουβαλούσαμε κάτι. Σε καλάθια τα τρόφιμα, στο χέρι τα στρωσίδια κλπ. Τα φαγητά ήταν μαγειρεμένα από το σπίτι και την τιμητική τους είχαν οι κεφτέδες (στην Κοζάνη είναι θηλυκού γένους), οι πίτες, τα κιχιά, σαλάτες της εποχής, τυρί και φυσικά το παραδοσιακό ρυζόγαλο. 

Τρελαινόμασταν στο παιχνίδι, δέναμε σχοινιά σε δυο αντικριστά δέντρα και κατασκευάζαμε αιώρες με στρωσίδι κουβέρτες ή κιλίμια, ή δέναμε τις κούνιες κατακόρυφα από κάποιο κλαδί, βάζαμε πάνω μια διπλωμένη κουρελού για να μην μας κόβει τον πισινό μας το σχοινί και φτάναμε όσο πιο ψηλά γινόταν, πιάναμε χελώνες και τις βάζαμε να κατουρήσουν (κακό αυτό), κυλιόμασταν στα χώματα, ματώναμε τα γόνατα μας, μαζεύαμε λουλούδια και μας έπλεκαν στεφάνια χωρίς να απαθανατίζουμε τις στιγμές με φωτογραφικές μηχανές που δεν υπήρχαν. Συνήθως, γυρνούσαμε τα παιδιά ξεθεωμένα από το παιχνίδι και ξεραινόμασταν στον ύπνο πριν προλάβουμε να πλυθούμε. 

Μετά μπήκε στη ζωή μας η πρόοδος και η τεχνολογία, κι όλα αυτά έγιναν αναμνήσεις. Πρέπει να ρωτήσω το παιδί μου πώς θυμάται εκείνη τις Πρωτομαγιές των παιδικών της χρόνων για να βρούμε τις διαφορές.